Το σπίτι μέσα στον χρόνο
Χτισμένο από γενιά σε γενιά και αναπαλαιωμένο με φροντίδα, το σπίτι κρατά ζωντανές τις ιστορίες των ανθρώπων του.
Το έργο
Η αναπαλαίωση σεβάστηκε την αρχιτεκτονική των κτιρίων και του κήπου: την ακανόνιστη λιθοδομή χωρίς σύγχρονο εξωτερικό αρμολόι, τους τοίχους από επιχρισμένα καλάμια, τα παλιά παντζούρια και τις αμπάρες, τα κυπαρισσένια πατώματα, το λιακό, τον ληνό, τη στέρνα και τον ξυλόφουρνο.
Το παλαιότερο τμήμα είναι ένα πετρόκτιστο δίχωρο ισόγειο «καλύβι», δείγμα κτηνοτροφικής κατοικίας του 18ου αιώνα. Στο ένα δωμάτιο ζούσαν οι άνθρωποι και στο άλλο στάβλιζαν τα ζώα. Οι λίθινες ταΐστρες και η πολεμότρυπα σώζονται ακόμη.
Το κυρίως σπίτι χτίστηκε επάνω σε μια μεγάλη πέτρινη καμάρα, λύση που γεννήθηκε από την έλλειψη ξυλείας και την ανάγκη για φυσικά δροσερή αποθήκευση. Ο όροφος έγινε η οικογενειακή κατοικία, ενώ η καμάρα λειτούργησε αργότερα ως παντοπωλείο και εργαστήριο ελέγχου κρασιού.
Στο ηλιόλουστο λιακό προστέθηκε ένα ιδιωτικό δωμάτιο για τον Σωτήρη Καμαρινό, φιλόλογο, σχολάρχη και πολύγλωσσο μελετητή, του οποίου τα βιβλία και τα ταξίδια άφησαν έντονο αποτύπωμα στο σπίτι.
Η αναπαλαίωση διατήρησε την ακανόνιστη λιθοδομή, τα κέδρινα παντζούρια, τους τοίχους από τσατμά, το κυπαρισσένιο πάτωμα, τις παλιές πόρτες, τις πέτρινες ποτίστρες, τη στέρνα, τον ληνό και τον ξυλόφουρνο. Στόχος δεν ήταν να σβήσει ο χρόνος, αλλά να συνεχίσει το σπίτι να μιλά.
Η ντόπια πέτρα προσφέρει μάζα και μόνωση, ενώ ο κέδρος του Πάρνωνα σχηματίζει πατώματα, δοκάρια, παντζούρια και πόρτες που άντεξαν σχεδόν δύο αιώνες. Η ισόγεια καμάρα δένεται στη ραχοκοκαλιά της με κατακόρυφες λίθινες σφήνες και στηρίζεται από τα παράπλευρα κτίσματα.
Το σπίτι έχει σχήμα Γ και ανατολικομεσημβρινό προσανατολισμό, προστατεύοντας τη βεράντα από τον βοριά. Οι παχιοί τοίχοι, τα λίγα βόρεια ανοίγματα και τα προσεκτικά τοποθετημένα παράθυρα μετριάζουν τη ζέστη του καλοκαιριού και αφήνουν τον χειμερινό ήλιο να μπαίνει στα δωμάτια.
Σε αυτόν τον άνυδρο τόπο, χτιστά λούκια από κεραμίδια οδηγούσαν το νερό της βροχής σε στέρνα 25 κυβικών μέτρων για το μαγείρεμα, το πλύσιμο, τα ζώα και τα φυτά. Η ίδια αρχή στηρίζει ακόμη τον κήπο το καλοκαίρι.
Ξερολιθιές περικλείουν αμυγδαλιές, συκιές, ελιές, αρωματικά φυτά, την παλιά κληματαριά, τον λαχανόκηπο, την υπαίθρια τραπεζαρία, το μικρό πέτρινο θέατρο και τον βυζαντινό ξυλόφουρνο. Η φύτευση ακολουθεί τα φυσικά όρια της λακωνικής γης.
Η αναπαλαίωση διατήρησε τμήματα του παλιού σοβά, τα χωρίσματα από καλάμια και πηλό και ένα μισοκαμένο ξύλο της εισόδου από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο παλιό καλύβι, οι πέτρινες ταΐστρες δείχνουν ακόμη πώς άνθρωποι και ζώα μοιράζονταν το δίχωρο κτίσμα.
Η οικογένεια Καμαρινού
Για περισσότερα από εξήντα χρόνια, το κλειδωμένο σπίτι φύλαγε τα υπάρχοντα—και τις αναπάντητες ιστορίες—των τελευταίων κατοίκων του.
Το άνοιγμα της βαριάς ξύλινης πόρτας στην παιδική ηλικία αποκάλυπτε γυαλιά και καπέλα των αρχών του 20ού αιώνα, υφαντά χαλιά, πορσελάνες, λάμπες, μύλους καφέ και, πάνω από όλα, δερματόδετα βιβλία: αρχαιολογία, παιδαγωγική, κλασικούς συγγραφείς και ευρωπαϊκούς ταξιδιωτικούς οδηγούς που έφερε ο Σωτήρης Καμαρινός.
Η οικογενειακή ιστορία ανήκει επίσης στο χωριό: η Δήμητρα, που έμεινε γνωστή ως «γρια Καλή»· ο Σωτήρης, που με τα γερμανικά του απέτρεψε τα αντίποινα στην Κατοχή· και οι επόμενες γενιές που στήριξαν χήρες, τη γεωργία και τα έργα νερού του τόπου.
Ευχαριστούμε τη Δρ Δήμητρα Καμαρινού, που αναπαλαίωσε το σπίτι και μοιράστηκε μαζί μας την ιστορία του. Η φροντίδα της είναι μέρος της φιλοξενίας που προσφέρουμε σήμερα.
Ελάτε πιο κοντά
Διαλέξτε το δωμάτιο που σας ταιριάζει, δείτε το ενδεικτικό ημερολόγιο και στείλτε μας τις ημερομηνίες που προτιμάτε.
Στείλτε αίτημα διαμονής